Ayrılık başlangıcı

Sabah uyandığın anda aldığın ilk nefesle beraber sevdiğin kişi gelir aklına. Hemen telefona uzanır elin. Bu hareket bazen saate bakmak için bazen de “mesaj atmış mı?” ya da “aramış mı?” sorularına cevap bulmak içindir. Genellikle yalnız insanlar saate bakmak için uzatır o eli. Âşıklar ise soruların yanıtlarını bulmak için.

Tabii ben âşıklar kategorisinde olarak elimi telefona uzattım. Saat sabah 7 filan… Gelen 2 mesaj var. İkisi de sevdiğim hatundan. Mesajları okumak için açtım. O da benim gibi çalıştığı için erken uyanıyordu. Mesajın birisini okudum. Uykulu olduğum halde gözlerim bir açıldı ki deniz feneri gibi. Kapkaranlık bir denizin ortasında olsaydım o anda bütün kaptanlar cumaya gider bana 3 vakit dua ederdi. O derece açıldı gözlerim.

Okuduğum mesajı tam anlamamak istedim ve diğer mesaja geçtim. O da bir önceki mesajı destekler nitelikteydi. Bu sefer gözlerimdeki ışık sönmüş kafama düşen bir yıldırım ile kendime gelmiş, ayılmış, uyanmıştım. O gün işe gitmek istemedim. Hemen o anda kafamı yastığa gömüp yeniden uyanmak ve bu yaşanan mesaj okuma eyleminin bir rüya olduğunu kendime inandırmak istedim.

Ama olmadı. Ne kafamı gömdüm yastığa, ne uyudum, ne gitmezlik yaptım ne de mesajlarda anlatılan gerçekleri değiştirebildim.

Onlar kaldı öylece ve bir ayrılığı başlangıcı doğdu o sabah. İşe gittim. Gün bitmedi. Hatunun yanına gitmek istiyordum. Gittim. Salak salak şeyler yaptım. Neredeyse ağlayacaktım ağlamadım. Gözlerim doldu bir ara çok fena, lavaboya gittim. Görmesin istedim gözyaşlarımı. Acizliğimi görmesin istedim.

“Erkekler ağlamaz” diyenlere Ajdar’ın sol kolu dirseğine kadar girsin. Yok lan. Erkekler de ağlar. Hem de köpek gibi ağlar. Bir bebeğin anlamsız yere saatlerce ağlaması gibi ağlar. Hem de öyle bir ağlar ki hiç fark edemezsin ağladığınız.

Yorumlarınızı eksik etmeyin. Her zaman yorumlayın. Yorum yapmanız sizin de söz sahibi olmanız demektir.

Her neyse. Böyle bir başlangıç yapayım dedim bloguma. Hoş geldin canım benim.

Dinleyelim: nazan öncel - omzumda ağla