Sofra

İstanbul’a ilk geldiğim zamanlardı. Ortaokuldaydım. Dedem, anneannem ve teyzemle birlikte aynı evde kalıyordum. Ergenliğe yeni giriş dönemleri, anlaşamamazlık, çabuk sinirlenme falan her bok var bende. O zamanlar da boyun iyice uzamaya başlamıştı.

Hatta teyzemi ikinci annem olarak görürüm ve çok severim. Yıllarca İzmir’de bahçeli, yeşillik içinde ve sokaktan eve girmediğim zamanlardan bir anda bina yığınları arasına girmiştim. Pek ısınamamıştım. Fakat İstanbul’da bayramları sevmeye başlamıştım. Seviyordum. Dedemlerin yanında bayram çok güzel geçiyordu ve uzun süren bir geleneği ilk defa o zaman öğrenmiştim.

Bayram sabahı ailenin bütün erkekleri(dayımlar, amcamlar falan) bayram namazına gider. Kadınlar da erkenden  kalkar yine kahvaltı hazırlarlar evde. Börekler, poğaçalar falan her şey yaparlar. Bizim sülalede aile bağları çok sıkıdır. Mesela dayımın birisi çıkıp da bana “oğlum neden böyle yapıyorsun?” gibi beni azarlayabilir. İstediğim zaman herhangi bir dayımın evine gidip yemek yer istersem kalırım.

Bayram sabahları yere sofra kurulur, amcamlar dayımlar herkes orada olur. Gençler çocuklar. Herkes eksiksiz olarak oraya gelir. Babamla bile dedemin evinde bayramlaşırdım. (ailem İstanbul’a taşındıktan sonra). Bir de bayramın ilk günü genellikle dedemlerden hiç çıkmazdım. Çünkü herkes oraya gelirdi. Tanıdığım, tanımadığım bir çok kişiyi görürdüm. Bayramlaşırdım.

O sofra ile sabahın ilk saatlerinde bütün yakın akrabalarımı görür bayramlaşırdım. Çok güzel bir gelenekti. Anneannemin dediğine göre eskiden köyde bile dedemler baya zenginmiş ve bu sabah kahvaltısı sadece akrabalar arasında değil de bütün mahalleyi çağırırlarmış. Herkes dedemi tanır ve kahvaltıya gelirmiş. Tabii o zamanları ben bilmem. Anca duyduğum kadarıyla işte.

O sofra sayesinde kalabalık ve karışık olan bütün akrabalarımı tanıdım. Aile bağlarımızın nasıl bu kadar sıkı olduğunu kavradım. Siz de öyle yapın. En azından şuanda yapmıyorsanız bile bir gün evlendiğinizde çoluk çocuğunuza bunu aşılayın. Zamanında kötü olan aile, akraba ilişkileriniz eminim daha iyi yerlere gelecektir.

Annesine “siktir git neden geldin buraya!?” diyen insanlar da gördüm. Babası olmayan, annesi babası ayrı olan insanlar da gördüm. Ama o insanlar ile umutlarını kesinlikle kaybetmemişlerdi.

Siz de kaybetmeyin. Aile bağları önemli. Sıkı, samimi ve güven dolu aile bağlarınızı koruyun ve devam ettirin.

Bu yazıda şarkı paylaşmayacağım. Sofra kültürünü öğrendiğim evde yani rahmetli dedemin evinde, dedemin dudaklarından çıkıp benim kulaklarımdan gitmeyen sesiyle söylediği küçük bir dörtlük yazmak istedim:

Giydum çaruklarimi,
Gel bağla bağlarıni,
Terk ettum gideyrum,
Memleket dağlarini…